Dit project is zinloos
Ron Hendriks – Redacteur
Dit project is zinloos. Uit de evaluatie blijkt dat de paar reizigers die de overstap waagden naar het ov, hun fiets wegdeden en nu de belastingbetaler drie keer zoveel kosten. En de paar automobilisten die de bus pakken, doen dat vooral opdat de vrouw met de auto naar de stad kan, wat ze vroeger met de fiets deed. Die vier miljoen die in de pilot is gestoken is weggegooid geld: nooit meer doen!
Ooit zo’n conclusie gelezen in een rapport van een adviesbureau aan het ministerie van IenM? Wij niet. We lezen wel rapporten van adviesbureaus dat het onderzoek heeft uitgewezen dat 73 procent heeft gehoord van de pilot, dat daarvan 63 procent aangeeft geïnteresseerd te zijn, waarvan 53 procent zegt er ook iets mee te gaan doen. Dat heeft nog niet geleid tot een meetbaar verandering in de modal split. Maar als die 53 procent dat ook daadwerkelijk doet, zal naar verwachting 2 miljoen kilometer worden bespaard. IenM maakt daar dan een persbericht van waarin staat dat de pilot 2 miljoen kilometer gaat besparen. En een maand later heet het dat er 2 miljoen kilometer wordt bespaard. Iedereen tevreden.
Ja, het zijn lastige tijden voor adviesbureaus. En dan doe je wel eens een plonsje water bij de wijn.
Gelukkig zijn er ook bureaus die het anders aanpakken als een onderzoek niet oplevert wat de opdrachtgever wil dat het oplevert. Ze beginnen er gewoon niet aan. Toegegeven, ze zijn niet dik gezaaid, maar we kennen ze wel. Bureaus ook die de wethouder vriendelijk gedag zeggen en de deur achter zich dicht trekken, als verzocht wordt of de resultaten van de evaluatie ietsje rooskleuriger kunnen worden geformuleerd. En, opvallend genoeg, hebben die bureaus het vaak druk zat. Je hoeft dus kennelijk ook in moeilijke tijden niet persé concessies te doen om brood op de plank te krijgen.
Er zijn ook bureaus die het kennelijk zo benauwd hebben dat ze proberen de pers te manipuleren. Zo werd ik onlangs uitgenodigd bij een groot adviesbureau om ‘kennis te maken’. Het gesprek bleek er op uit te draaien dat wij bij Verkeersnet vaker redactionele stukjes over dat bureau moesten schrijven. En zonder dat het hardop werd gezegd, suggereerde de PR-man dat men daar best wat over zou hebben. Nu moeten de katten en honden bij Verkeersnet ook ieder dagje een bakje brokjes hebben, maar we vielen om van verbazing. Je verwacht zoiets niet. Ja, misschien van een net aan de Hogeschool van Windesheim afgestudeerde student communicatie, waar je het diploma krijg als je binnen de vakjes blijft bij de multiple choice vragen. En soms is er nog wel eens een leverancier van verkeersprullaria zoals kegels of reclameborden, die het probeert. Maar zelfs die weten langzamerhand wel hoe je fatsoenlijk een bedrijf runt.
Hoewel, we kennen ook vakbladen die wel op dat soort voorstellen ingaan. Die vrolijk advertenties en inhoud als één pakket verkopen en nooit een kritische noot zullen laten horen.
Ja, het zijn lastige tijden voor vaktijdschriften. En dan doe je wel eens een plonsje water bij de wijn.
Gelukkig gaan we bij Verkeersnet op dergelijke verzoeken niet in. En, opvallend genoeg, we hebben het druk zat. Je hoeft dus kennelijk ook in moeilijke tijden niet persé concessies te doen om brood op de plank te krijgen.
